(via astrozombie23)
(via astrozombie23)
(via astrozombie23)
(via astrozombie23)
βιασες το μυαλο μου
και γεννησε αμφισβητηση.
(via astrozombie23)
(via astrozombie23)
(Source: vinylstatic, via astrozombie23)
και καπου αναμεσα στην οργη και την απαξια
σε στενες αποστασεις μεταξυ μισους και αγαπης
ορκιζεσαι πως δεν εισαι μονος σου..
κι επειτα ανοιγεις τα ματια,κοιτας το αδειο θεαμα της κοινωνικης σου ανικανοτητας
απορριπτεις,δακρυζεις
ανατριχιαζεις απο μια οδυνη που απλα συναισθανοσουν μα τωρα σε ξεσκιζει συσωμη
κι ουρλιαζεις…..
και φτυνεις
και πασχιζεις να ξερασεις απο μεσα σου οτι μοιαζει μ’ αδυναμια.
γινεσαι ανιωθος
επιθετικος
απροσιτος
κι υστερα πεθαινεις μονος
σαν ενα καρπο που αποκοπηκε απο τη ριζα του….επειδη γινηκε “αρκετα ωριμος”
μεχρι που καταφερε και να σαπισει
(via astrozombie23)
Και δεν εμαθα ποτε μου να περιμενω κατι απο σας
για σας λεω
που περιμενετε τη στιγμη της αυγης για να προσβαλετε το φως
μα εμεις αγριμια που χουν μαθει στο σκοταδι μονο ομορφια να γενουν
δεν εμαθα παρα να ζωγραφιζω το τωρα γιατι το αμορφο αυριο
και το δυσμορφο χθες μονο καταρες γενουν